Kijk, zulk soort nieuws stemt me vrolijk. Een stap in de goede richting. Vanaf november gaat de C1000 zogenoemde ‘vergeten groenten’ weer in de schappen leggen. Pastinaak, schorseneren, aardpeer en meiraapjes kunnen we dan krijgen.

Om eerlijk te zijn ken ik niet al die groeten, pastinaak heb ik wel eens gegeten, maar de rest ken ik alleen van naam. Ben erg benieuwd, de ‘kookbladen’ zullen hier ook vast op inspelen met lekkere recepten hiervoor. En als de groenten dan ook nog een beetje te betalen zijn (want supermarkten schijnen daar het meeste winst op te maken), wil ik ze best wel eens uitproberen.

Zijn er nog mensen met herinneringen naar groenten van vroeger?

Gisterochtend was de tuin gehuld in nevel, met het gevolg dat alle spinnenwebben mooi zichtbaar waren, maar dat niet alleen, ook de ‘elfenbedjes’ kwam in de planten te voorschijn. Elfenbedjes hoor ik jullie denken? Tsja, vraag me niet waarom ze zo heten, maar m’n vader vertelde vroeger altijd dat daar de ‘elfjes’ in sliepen. Tsja, en dat vond ik op zich wel aannemelijk, zo’n mooi gecreeërd iets, kan natuurlijk best als bedje gebruikt worden.

Even gegoogled, of er meer mensen zijn die dit fenomeen kennen, maar helaas valt er verder niets over te vinden. Vandaar dat ik dan maar de eerste ben die het er over heeft. Hoe deze ‘spinnenwebjes’ ontstaan weet ik eigenlijk niet. Het lijken me geen spinnen die dit maken, waarschijnlijk een ander beest. Maar wie weet welke beesten?

Nog even een extra fotootje vandaag. Vanmorgen even wezen wandelen in de Lendevallei. Het was mistig, en het kostte wat moeite dit plekje te vinden, maar uiteindelijk konden we dan toch nog heerlijk door het natuurgebied heen lopen.

Fotograferen met licht is het mooiste maar ook meteen het moeilijkste wat er is. Hoe krijg je sfeer in de foto, licht je de juiste plekken uit. Ik moet eerlijk toegeven, het idee was er wel bij deze foto, maar het is meer een toevalsshot geweest, en een beetje bewerkt om hem wat donkerder te maken. Maar het resultaat mag er zijn. Mijn vader genietend van het uitzicht in het raam van ons appartement in Bolsena.

De meesten weten wel dat we houden van lekker eten, en ach, dat is ook geen straf, want eten moeten we toch, dus waarom er dan ook niet extra van genieten. Niet alle dagen zijn culinair te noemen, maar af en toe wat bijzonders klaar maken is toch wel erg leuk. Met m’n ouders koken we ongeveer 1x in de 2 maanden wat speciaals, en ook in het weekend staat er regelmatig wat lekkers op tafel.

Vrijdag hebben Olga en ik een lekker repect uit de Delicious van deze maand klaargemaakt. Het was geroosterde peer gevuld met Geitenkaas en honingdressing. Echt fantastisch lekker, een hele andere maaltijd dan dat je normaal gewend bent. Lekker zoet, en toch door de pancetta en geitenkaas niet megazoet. Bij de peerstjes hadden we nog Toscaanse aardappeltjes gemaakt, een heerlijke combi.

De recepten?! Natuurlijk, hier komen ze.

Geroosterde peren met geitenkaas en honingdressing
Toscaanse aardappels uit de oven

Zonsondergangen blijven me altijd boeien. Het licht wat je dan hebt, de kleuren, de silhouetten, of juist de prachtig uitgelichte objecten maken een zonsondergang (of opgang) zo bijzonder. Deze foto heb ik genomen vanaf het terras boventerras bij onze agriturismo waar we verbleven.

Een aantal jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met RSS. Een techniek om je te ‘abonneren’ op een website. Met RSS hoef je niet meer elke dag je rijtje websites die je interessant vindt te controleren of men toevallig wat nieuws geplaatst heeft, nee, je abonneert je op de RSS feed, en een zogenoemde ‘feedreader’ checkt om de zoveel minuten alle websites om te kijken of er een nieuw bericht geplaatst is, en geeft jou daarvan een seintje. Ideaal!

Om één of andere reden is het aantal mensen wat RSS kent, én ook nog gebruikt nog steeds niet erg hoog, ondanks dat het erg handig is. De reden hiervoor is me niet echt bekend, maar toch is het aantal gebruikers wat het gebruikt volgens mij licht groeiende. Op mijn weblog heb ik vanaf het begin al een RSS feed erop, en dat bevalt prima. Enig nadeel is alleen, je kunt niet zien hoeveel mensen nu geabonneerd zijn op je feed, en ook niet hoeveel mensen er nou daadwerkelijk op je website komen om het bericht te lezen. Tijd om daar eens wat verandering in te brengen!

Toevallig kreeg ik van de week van een collega van de afdeling marketing een artikel over RSS op m’n buro neergelegd waarin Feedburner geel gearceerd was. “Moeten we hier ook wat mee doen?“ stond erbij geschreven. Een goed idee! Want met feedburner kun je namelijk wél inzichtelijk maken hoeveel bezoekers je feed lezen, zien, en doorklikken. Tijd om eens op onderzoek uit te gaan.
Ik wist toevallig dat de weblog Marketingfacts.nl ook feedburner gebruikt. Ik heb en website dus even uitgeplozen en vond wat artikeltjes terug over het gebruik ervan.

Om te kijken of het werkt, interessant is en makkelijk te gebruiken heb ik daarom vanaf vandaag Feedburner op mijn site geïmplementeerd. Over een paar dagen zullen de eerste statistieken wel binnenrollen. Ik houd jullie op de hoogte van hoe één en ander verloopt.

Muurschilderingen zijn zo bijzonder als je naar opgravingen gaat. Het idee dat zulke plaatjes al honderden, zo niet duizenden jaren geleden gemaakt zijn en nog steeds te bewonderen zijn. Dit vond ik ook zo’n bijzonder plaatje tegen een muur aan, gekiekt bij de opgravingen van Bolsena.

Vorige week vrijdag zat ik met een aantal collega’s op het terras te genieten van een drankje in de na-zomer zon. Bij het arriveren had ik wel zin in een glas Prosecco dus bestelde een glas. Maar zoals dat nou eenmaal gaat, éénmaal begonnen aan een drankje wordt er vanzelf telkens bijgetankt door de aanwezige mensen, en voor je het wist had ik al een complete fles m’n mond voorbij laten gaan. Ach, laten we het zo zeggen, het was super gezellig, en om nou halverwege over te stappen op bier schijnt ook geen goede set te zijn. Niet voor niets luidt het gezegde: Bier op wijn geeft venijn.

Toeval of niet, woensdag werd ik in de gratis krant “De Pers” er wel even lichtjes op gewezen dat Prosecco drinken eigenlijk niet meer kan, behalve…........... voor mensen uit het dorp waar ik vandaan kom. Komt dat even goed uit

Ik ben een beetje nog in roze wolken. Onze tweede dochter is geboren. Wat voor je bezoekers te schenken bij de roze muisjes? Bij een geboorte hoort tenslotte iets feestelijks in het glas. Prosecco, dacht ik. ‘No way’, oordeelde een vriend die mij regelmatig update over what’s hot en what’s not. ‘Met die Italiaanse pretwijn kun je echt niet meer aankomen. Helemaal passé, tenzij je woont in Nijkerk, Heerenveen of een soortgelijk iets. Daar slobberen ze tevens nog steeds liters rosé weg, en ook daarmee wil je op het strand, op het terras en zelfs in je eigen achtertuin niet langer gezien worden.’

Elke ochtend was het een komen en gaan van Zwaluwen boven onze Agriturismo. De stroomkabels boven het terrein waren een mooie plek voor de vogels om na een uurtje even uit te rusten. Alle zwaluwen namen daar dan ook mooi naast elkaar plaats. Een pracht gezicht.

Zo snel als deze vakantie naar Italië heb ik nog nooit een fotoboek klaargehad. Ik moet ook zeggen dat ik erg tevreden was over de kwaliteit van mijn gemaakte foto’s. De komende dagen mogen jullie meegenieten met wat mooie plaatjes uit Italië (e.o.) Deze is gemaakt ‘s ochtends vroeg bij ons Gasthof in Oostenrijk.

Ik heb vanmiddag een poesje aangereden…

Ik reed vanaf Oosterwolde over de N351 richting Wolvega. Een stuk waar je 80 mag, en dat reed ik (natuurlijk) netjes. Opeens stuift er vanaf de rechterkant een rood poesje de weg op, vlak voor mijn auto. ‘Remmen?‘ schiet nog door mijn hoofd, maar nee, er rijden allemaal auto’s achter me. Bovendien had ik nooit op tijd stil gestaan. Ik hoor een doffe ‘kaboem’ en voel dat ik over het poesje heenrijd. Getver! Ik keek in mijn spiegel en zag het poesje midden op de weg liggen… hij bewoog nog wel maar ik geloof niet dat hij deze klap overleeft heeft.

Ik had het echt niet kunnen voorkomen, althans: als ik wel geremd had dan was er een kettingbotsing ontstaan, en dan was er ongetwijfeld meer schade geweest dan de poes alleen. Wat me wel dwars zit is dat ik ben doorgereden. Ik wist niet zo goed wat ik moest. Stoppen en de poes van de weg halen is ook gevaarlijk op zo’n weg, maar toch voelt het rot dat ik hem daar achter gelaten heb.

Sorry poes…

P.S.: Ik lees zonet op de website van de Telegraaf dat het nog erger kan, dan valt een poes nog wel mee: Een buschauffeur in Mexico heeft een ontsnapte circusolifant aangereden, waardoor zowel de chauffeur als het slurfdier omkwamen.

Niet dat wij van die festivalgangers zijn, maar dit jaar stonden er onverwachts toch 2 festivals op ons programma. Op 23 augustus togen we met Siemen en Gemma naar Zand Almere. Een erg gezellig festival op het strand van Almere met Guus Meeuwis, Ilse DeLange, Jeroen van der Boom, VanVelzen en Nick & Simon.
Gisteren was het TTLive waar we weer met Siemen en Gemma heen geweest zijn. Het was de eerste editie van dit festival, en dat was op zich ook wel te merken.

We kwamen rond 3 uur aan in Assen alwaar het nog niet heel druk was met bezoekers. Het festival terrein was opgezet in de Paddock van het circuit waar toch de sfeer van het circuit een beetje ontbrak. Toch werd het redelijk snel lekker druk, al zijn de gehoopte 15.000 man waar de organisatie op mikte bij volgens mij bij lange na niet gehaald. Een kleine 10.000 man was toch echt het maximum.

We konden in een heerlijk nazomers zonnetje genieten van optredens van Ilse DeLange (die haar nieuwe single “So Incredible” voor het eerst live zong), Moke, Krezip & Kane. Het beginnende bandje The Girls kon ons geen van allen overtuigen. Rond half 10 was het mooi geweest en ging ieder weer zijns weegs.

Al met al een leuk initiatief, een heerlijk dagje van muziek kunnen genieten en goede artiesten. Toch mistte er een beetje sfeer, wat volgens mij al wat meer gecreëerd had kunnen worden als het terrein bijvoorbeeld op start-finish opgebouwd zou worden in plaats van op een saai vlak paddock terrein. Zand Almere won het van TT-Live. Maar we hebben de smaak te pakken. Volgend jaar weer

Op ons huwelijk kregen we van Willem zijn ouders een weekje naar Italië cadeau, naar het bij ons zeer geliefde plaatsje Bolsena in de regio Lazio. Wij hebben ze gevraagd om met ons mee te gaan, en zodoende begonnen we donderdag 04 september om 8.00 uur in hun Renault (die ondanks z’n demente cd-speler toch wel lekker rijdt) aan de reis van bijna 1700 kilometer. Na een overnachtig in Oostenrijk kwamen we vrijdag rond half 5 in Bolsena aan. We hebben de auto, op zijn Italiaans, illegaal op het dorpsplein gezet om de aankomst te vieren met ‘Gelati’!

Ons Agriturismo bevond zich een kilometer of 2 van het centrum van het dorp. Een Agriturismo is een appartement bij de boer, die dus naast het ‘boeren’ ook inkomsten heeft uit vakantieverblijven. Hier werden allerlei groenten verbouwd en ze hielden bijen. Ze verkochten jam, olie, honing, groente, fruit en héérlijke Limoncello Crema!!! Het appartement was heel ruim en mooi, het geheel was prima onderhouden. Vanaf het appartement liep een zandpad naar het strandje aan het meer. Een eigen strandje, dus heerlijk rustig.

We hebben een week lang heerlijk genoten van het niets hoeven, het lekkere weer (zo’n 30 graden), het heerlijke eten en drinken. Echt geweldig! We zijn een dagje naar Siene geweest en naar het Lagi di Vicolo. Rondom dat meer zijn allemaal hazelnootboomgaaden. 80% van deze noten gaan naar Nutella, voor in de hazelnootpasta. Het was oogstseizoen en ze waren druk bezig in de boomgaarden: de noten werden bij elkaar geveegd en dan met een soort stofzuiger opgezogen. Het gaf een hoop stof, maar dat maakte het beeld ook wel weer mysterieus, omdat de zon op het stof scheen. Langs de weg lagen heel veel noten en er waren dan ook mensen die langs de berm aan het rapen waren. Wij hadden ook een zakje mee (wisten dat het oogstseizoen was) en we hebben ook wat noten meegenomen: daar gaan we een lekkere taart van maken binnenkort.

We hebben maar 1 dag gekookt en hebben ons alle andere dagen goed laten verwennen door de horeca in Bolsena en omgeving. En dan natuurlijk vooral in ons favoriete restaurant ‘Het Steegje’ (zoals het door ons omgedoopt is): iedere avond volle borden, enorme pizza’s en mega-portie desserts. En natuurlijk na afloop 3 flessen drank op tafel, goh wat een straf. Dat alles leverde ná de vakantie natuurlijk wel een weegschaal op die een beetje meer aanwees dan vóór vertrek maar ach, dat was het waard!

We hebben op de laatste dag nog even flink ingeslagen in de supermarkt: pasta’s, saus, kazen en vleeswaren in allerlei soorten, drank, olie, azijn, koekjes en wijn natuurlijk! Bij de wijnhandel sloegen we genoeg in om nog 2 cadeau’s binnen te slepen: een fles rode wijn en… het felbegeerde kelnersmes van de Est! Est! Est! wijn uit deze regio. Ik denk dat de wijn nóg lekkerder smaakt als hij met dit mes geopend is

De terugweg verliep ook voorspoedig, al had het zoeken naar een slaapplaats wat voeten in aarde. Veel Gasthausen waren vol of gesloten, dus we hadden pas na 3 dorpen een plekje gevonden. In dat dorpje bij de Griek gegeten, een hele belevenis: wat een onprofessionele bende. Wel gelachen, vooral om het meisje dat vol trots de frambozen-bananenshake kwam brengen en daarbij zei dat ze hem zelf voor ons gemaakt had (had ze wel een half uur over gedaan, maar ja, als hij dan heel lekker is…).

Zaterdag aan het eind van de middag waren we weer thuis en keken we terug op een héérlijke week!. En gelukkig scheen het zonnetje hier!