Het World Wide Willem

Na 31 jaar gaatjesloos door het leven gegaan te zijn, is vandaag de dag aangebroken dat bij mij een gaatje vastgesteld is…. de betreffende kies heeft mij uiteraard zwaar teleurgesteld!

Al bijna 7 jaar woon ik in Heerenveen, en al die tijd had ik mijn tandarts nog in Bilthoven. Die had ik dus al vóór mijn verhuizing naar Utrecht, al vanaf dat ik een klein Olgaatje van een jaar of wat was. En tandartsen, tsja, ik ben er niet bang voor maar hanteer toch het motto ‘je weet wat je hebt maar niet wat je krijgt’. Daarom had ik nog altijd geen tandarts in de buurt gezocht. Het werkt alleen niet als je een dag verlof op moet nemen om naar de tandarts te kunnen (op mijn vrije vrijdag had de tandarts namelijk ook altijd een vrije dag). Dat betekende dat ik al 2,5 jaar geen tandarts had gezien! De afstand, maar ook het feit dat ik toch nooit wat heb, maakte dat ik de afspraak steeds maar voor me uitschoof. Een maand of 2 geleden dan toch eindelijk de stap gezet: Vanmorgen om 08.30 werd ik verwacht bij de nieuwe tandarts. Meneer Vollmar is angsttandart: toeval, want mijn enige criterium was dat hij plek had. En dat het niet Willem zijn tandarts was, want de verhalen over dat figuur maakten mij niet zo blij.

De beste man was bijna door het dolle heen van ‘mijn mooie bekkie’ en verspreid zijn poetstechniek als zijnde een dominee die Het Woord verspreid. Ik heb een nieuwe tandenborstel gekregen: een zachte kinderborstel. Daarmee ga ik ‘het nieuwe poetsen’ tegemoet. Nu nog even fluoridetabletjes kopen. Volgens meneer Vollmar heb ik, als ik zijn adviezen opvolg, dan alleen de komende drie jaar nog kans op een gaatje en komen er daarna géén gaatjes meer bij (maar met mijn supergebit zal dat wel loslopen). Nou, ik hoop dat hij gelijk heeft, heeft ik vind 1 gaatje er echt al 1 teveel! Nou moet ik alleen nog 2 maanden wachten totdat het euvel eindelijk verholpen zal worden…. kan ik nog rustig nadenken of ik met of zonder verdoving wil