Het World Wide Willem

Eind januari zijn we gezellig met “De buurtjes” even een weekend weg geweest, waaronder naar Paleis Het Loo alwaar ik samen met buurman Iwan even ben wezen spelen met de aanwezige voorwerpen in de tuin van Paleis Het Loo.

Vorig weekend waren m’n schoonouders bij ons en wilden erg graag bij de IJsselmeerkust kijken naar het kruiend ijs. Ook ons leek dit wel leuk alleen de drukte bij Gaast, en het advies niet het ijs op te gaan, deed ons besluiten om gewoon maar eens de IJsselmeerkust af te rijden en te kijken of er op nog meer plekken dichter bij de kust dit fenomeen te zien is. We startten bij Lemmer en reden noordwaarts en zagen al meteen bij Lemmer in de verte de bergen met ijs. Bij Stavoren was het raak. In de haven lagen bergen met ijs en ook iets verder het IJsselmeer op leek het net de noordpool met overal bergen ijs. Een erg indrukwekkend iets. Voor mij was het denk ik ook nog eens 27 jaar geleden dat ik op het IJsselmeer gelopen had. Ik kan me alleen foto herinneren waarop ik samen met mijn vader op het IJsselmeer sta.

Al met al een gave dag om niet snel te vergeten.

Na ruim 2 maanden sneeuw was ik vanochtend dan ook niet echt blij om te zien dat de wereld wéér wit was. Zag het er eindelijk naar uit dat alle sneeuw zo’n beetje gesmolten was valt er weer een paar centimeter. Nee, ik heb het helemaal gehad met die sneeuw! Ik wil lente! Ik wil de bloembollen om hoog zien komen. Ik wil(met of zonder) jas in het zonnetje buiten kunnen zitten en genieten van het mooie weer. Helaas stelt de natuur ons dit jaar erg op de proef.

Gelukkig is er dan altijd aan het begin van het jaar het sneeuwklokje wat zijn kopje alvast boven de grond uit steekt. En dan met deze sneeuw maakt het ‘t plaatje helemaal compleet.

Wat is er nou lekkerder dan ‘s ochtends vroeg met dit uitzicht je krantje te lezen op een eenzaam bankje.

Terwijl we in Akerhus Vestning in Oslo zaten te wachten voor de ingang ging er opeens een deurtje open en kwamen er een twintigtal kinderen naar beneden gerend in kerstoutfit. Een schattig gezicht toen ze de trappen af kwamen rennen waarbij nog net hun hoedjes boven de leuning uitkwamen.