Het World Wide Willem

Huize De Boer ruikt op dit moment als een bakkerij. De geuren van heerlijke appel/perentaart gaan door alle kieren van het huis heen en zelfs hier boven loopt het water me in de mond. Helaas moet ik nog tot morgen wachten voordat ik van dit lekkers mag proeven.
Dat brengt me wel op het verhaal van de bakkerijen Oslo. In deze stad is een bakker namelijk niet alleen een plek waar je je brood koopt, maar in de meeste gevallen ook een plek waar je heerlijk kan lunchen. En waarom ook niet?! Waar kun je nou beter een broodje eten dan bij degene die expert is in het maken van brood. Maar ook een lekker bakje koffie met een koek is daar natuurlijk te verkrijgen.  In Nederland zie je dit fenomeen wel een klein beetje opkomen, maar toch niet in die mate als waarin we dit in Oslo zagen.

Ik verlekker me dus nog even aan bovenstaande foto, en weet dat er beneden die lekkere taart staat, misschien toch stiekem al even een klein hapje proeven?

Eind januari zijn we gezellig met “De buurtjes” even een weekend weg geweest, waaronder naar Paleis Het Loo alwaar ik samen met buurman Iwan even ben wezen spelen met de aanwezige voorwerpen in de tuin van Paleis Het Loo.

Heerlijk nummer. Moet wel zeggen dat, nu ik de clip zie, het wel een vreselijk eng figuur is!

Vorig weekend waren m’n schoonouders bij ons en wilden erg graag bij de IJsselmeerkust kijken naar het kruiend ijs. Ook ons leek dit wel leuk alleen de drukte bij Gaast, en het advies niet het ijs op te gaan, deed ons besluiten om gewoon maar eens de IJsselmeerkust af te rijden en te kijken of er op nog meer plekken dichter bij de kust dit fenomeen te zien is. We startten bij Lemmer en reden noordwaarts en zagen al meteen bij Lemmer in de verte de bergen met ijs. Bij Stavoren was het raak. In de haven lagen bergen met ijs en ook iets verder het IJsselmeer op leek het net de noordpool met overal bergen ijs. Een erg indrukwekkend iets. Voor mij was het denk ik ook nog eens 27 jaar geleden dat ik op het IJsselmeer gelopen had. Ik kan me alleen foto herinneren waarop ik samen met mijn vader op het IJsselmeer sta.

Al met al een gave dag om niet snel te vergeten.

Na ruim 2 maanden sneeuw was ik vanochtend dan ook niet echt blij om te zien dat de wereld wéér wit was. Zag het er eindelijk naar uit dat alle sneeuw zo’n beetje gesmolten was valt er weer een paar centimeter. Nee, ik heb het helemaal gehad met die sneeuw! Ik wil lente! Ik wil de bloembollen om hoog zien komen. Ik wil(met of zonder) jas in het zonnetje buiten kunnen zitten en genieten van het mooie weer. Helaas stelt de natuur ons dit jaar erg op de proef.

Gelukkig is er dan altijd aan het begin van het jaar het sneeuwklokje wat zijn kopje alvast boven de grond uit steekt. En dan met deze sneeuw maakt het ‘t plaatje helemaal compleet.

Tsja, de Olympische Spelen. Ik heb weinig met deze tak van sport. Het doet me weinig. Het ‘wij’ gevoel komt bij mij pas bovendrijven als het zo ongeveer afgelopen is en ik blijf dus al helemaal niet opzitten tot diep in de nacht om naar wat rondjes schaatsende mannen of vrouwen te kijken.

Toch hebben de Olympische Spelen in Vancouver toch wat raakvlakken waardoor ik toch een klein beetje geïnteresseed ben. Eén daarvan is dat Sven Kramer natuurlijk zo ongeveer uit het ‘Heerenveense’ komt. Twee is dat de vriend van een collega van mij dit jaar uitkomt in de viermans bob voor Nederland. En het derde en tevens laatste raakvlak zit ‘m in het feit dat we 2,5 jaar geleden in Canada zijn geweest, en het land destijds al helemaal in de sferen van de Olympische spelen was.

Zo kwamen we ook in de oever van de Ottawa River onderstaande mannetjes tegen. En schijnt dat nou net het symbool te zijn van de Olympische Spelen 2010.